Notas en torno a lo que el Dr. Jorge Alonso San Gregorio y el Dr. Jorge Pérez Pérez califican de “ideacion delirante de perjuicio en mi medio laboral.”

Como no veo que esto vaya a ninguna parte, me limitaré a copiar la resolución con la que Rubén Vidal Cedillo, “médico da asesoría e inspección médica da delegación provincial da Conselleria de Educación e O. U. – A Coruña” “propón” (a 21 de Septiembre del 2000) “promover expediente de xubilacion POR INCAPACIDADE PERMANENTE PARA O TRABALLO de oficio a (sic) devandito profesor.”

Respecto da situación planteada pola conducta anómala do profesor do I.E.S. de ORDES, don FERNANDO SANTAMARIA LOZANO

INFORMA:

– Que nos antecedentes no expediente personal do profesor constan licencias por enfermidade as seguintes:

– 16.12.92: 30 dias por brote psicótico. (Es lo que yo considero mi crisis psicótica básica, que he tratado de reconstruir más o menos enla entrada (XXIIII) de este blog.)

– 13.10.93: 45 días por brote psicótico. Aquí las fechas coinciden exactamente con las de la oposición a profesora titular de mi ex-mujer. Insistió en que la preocupaba menos si me quedaba en casa. La baja me la dio, a regañadientes, el propio Dr. Jorge Pérez Pérez. A quien nunca he podido perdonar que no se acordara.

– 06.05.94: 30 días por lumbociatalxia. La baja me la firmo mi médico de cabecera, Raimundo López Vázquez, al que le comenté que estaba cansado, y me aseguró que la “lumbociatalxia” era indetectable.

– 22.03.96: 115 días por depresión mayor. La baja también es de Raimundo López Vázquez, que había hecho algún estudio sobre la depresión.

– 17.03.97: 15 días por depresión mayor.

– 08.03.99: 90 días por depresión reactiva. Aquí Raimundo López Vazquez me aviso de que igual estaba pasándome. Podía ser peligroso. Iba a poner “depresión reactiva.”

En ninguna parte consta ni “transtorno esquizoafectivo,” ni “esquizofrenia paranoide,” ni ninguna otra cosa.

– Que en maio 2000 esta Inspección Médica foi requerida para tomar razón da conducta do devandito profesor, a tenor das disfuncions académicas, e de relación que provocara a saber:

– Desenvolvemento anormal da sua asignatura (esixencia extraordinaria de nivel a unha alumna, índices de aprobado e suspenso non acordes con devir da asignatura). La “alumna” pertenecía a un grupo con el que me llevaba bien. Buena parte del curso lo di hablando para ella. Pero hizo al final un examen decepcionante y la suspendí cabreado. Lo de los “índices de aprobado e suspenso non acordes co devir da asignatura” quiere decir, en lenguaje “de alumnos” que suspendía mucho y no explicaba tanto. En algunos casos, no muchos, podían tener razón.

– Indebido interese por aspectos personáis dalgunha compañeira de traballo, ata extremos de provocar intimidación a interesada, e resposta de protección polo seu pai (acompañamento, persoamento no centro). Non se desencadea denuncia formal por intuirse trastorno de orixe psiquica. (Más adelante me atribuyen presentar “denuncias sin firmar,” por olvidarme. Aquí, y en todo el informe es la conducta del Inspector Médico (dentista, el me lo dijo), Rubén Vidal Cedillo).

– Conducta frecuentemente altisonante, casi agresiva, en ocasions, ante situacions que o contrarían, e incluso espontáneamente. (Como diría Bob Dylan, “Rough and Rowdy Ways,” “Maneras Rudas y Pendencieras”).

– Que polo motivo exposto (“tomar razón de mi conducta,” “a tenor de las disfunciones académicas y de relación que había provocado”), se procedeu a entrevista-lo apreciándose enton:

– Resistencia a convocatoria (faise duas veces por negar suficiencia de procedimento na primeira).

– Conducta nerviosa con marcada actitude de defensa, negando veracidade dos relatos dos de maid e, en todo caso, aceptando as distintas situacions como “malos entendidos.”

– Refire desexar esclarecemento dos feitos, e tratamento disciplinario do asunto en claqueta caso.

– Fuma compulsivamente. Mantén actitude refractaria ante as invitacions a modifica-la sua conducta.

– Recoñece ter sido tratado con fármacos psicotropicos (neurolepticos o mais probable, asociados a ansioliticos). Di non necesitar tratamento ningún desde hai tempo (solo tenia bajas ficticias por depresión, recuerdo), e negase a someterse libremente a el, pese a invitación a elo.

– Que, mal que ben, o curso pasado conclue coa esperanza dun mellor devir das cousas (sometemento a tratamento, cambios actitudinais .. ) mais volvese a requerir a esta Inspección Médica desde a Inspección Educativa no comenzo deste, resolvendo ambas persoarse no centro para coñoceren de primeira man a realidade das cousas. Procédese a entrevistar o director, xefe de estudios, xefe do departamento de latin (creo que a la sazón era yo, que la catedrática ya había conseguido el traslado), e mais unha compañeira do centro (todos anónimos, como se ve), facendolles constar públicamente (había más gente? Estaba el conjunto del claustro? O fue una reunión de solo ese grupo?) o estricto e único interese de referirmos os aspectos conductuais, do seu compañeiro, espidos, no posible, da carga de xuicio de valor ou da sua posible orixe ou xustificacion. Así o plantexamento evidenciouse:

– Un sentir xeneralizado de temor referido hacia Don Fernando Santamaria Lozano, por parte das mulleres en especial (solo había una en el grupo formado por el director, el jefe de estudios y el jefe del departamento de Latin: esa única “compañeira do centro”), a tenor do seu comportamento habitual respecto delas (interese sobre aspectos seus en particular o tempo que trato displicente, case despectivo. Nalgun caso impertinente se e contrariado). (No haré comentarios. Que me gusta tener intimidad con las chicas. Que ellas, no obstante, me tienen miedo; parece).

– Un posicionamiento lingüístico firme no castelan e case despectivo co galego e con quenes o usan. (Años más tarde legalice un partido que aspiraba a practicamente el monolinguismo, y era lusista. Pero si. El gallego del inspector me asquea).

– Un uso das normas (regulamentos, instruccions, leis etc.) errático, belixerante e esteril (interrompe a marcha dos claustros, denuncias escritas sen asinar…) sen determinación clara de consecución de obxectivo ningún. (Cualquiera que eche un vistazo a este blog entenderá que me fascinan los textos legales).

– Un recurso o insulto e a desobediencia fácil. Nun caso empurrou a un compañeiro.

– Un caso confirmado de fabulación gratuita (a suposta violacion da muller). Algo que no fue así, pero que si, podría haber sido un vestigio de sicosis. Un elemento aislado.

– Que se procedeu a entrevista co interesado de seguido e a solas, resultando:

– Un notable incremento no grao de nerviosismo (voz entrecortada, fuma compulsivamente, necesita leer varias veces un borrador de acta para alcanzar a entende-lo motivo do persoamento das inspeccions no centro …). Si: Vidal Cedillo me asusta.

– Ofuscación na analise da situación (nada de iso sucedeu …), pretende imprimir un carácter irónico al asunto. Non se lle permite.

– Abandoa a sala de entrevista bruscamente, sen solicitar permiso, por duas veces e volve unha delas con tabaco e outra sen explicación de por qué saiu.

– Confrontamento medido, propoñendo medidas disciplinarias.

– Asáltano episodios de risa contida a pesar da seriedade que se impon a entrevista.

En conclusión:

Esta Inspección Médica entende INCAPACITADO PARA A SUA PROFESIÓN o profesor D. Fernando Santamaria Lozano toda vez que exhibe sintomatoloxia compatible cun proceso psicótico, sen someterse a tratamento que se saiba, e que provoca serias disfuncions no seu contorno docente.

Polo anterior proponse:

Promover expediente de xubilacion por INCAPACIDADE PERMANENTE PARA O TRABALLO de oficio o devandito profesor.

Relevo cautelar das obrigas profesionais do Sr. Santamaria, inclusive as de persoamento no centro de traballo, en tanto non se substancie o expediente propósto, en previsión de comportamentos perturbadores no I.E.S. de Ordes.

A Coruña 21 de Setembro de 2000

O INSPECTOR MÉDICO.

Asdo.: Rubén Vidal Cedillo.

ILMO. SR. DELEGADO PROVINCIAL DA CONSELLERIA DE EDUCACIÓN E O.U. A CORUÑA.

Muy bien. Una de las “ordenes” que regulaba la asignación de destino a esa compañera, Dolores Iglesias Remuiñan, que finalmente se quedó con la (única) plaza, era esta: Orde do 1 de outubro de 1998 pola que se regula o proceso de adscricion dos funcionarios do corpo de profesores de ensoñó secundario e profesores técnicos de formación profesional afectados pola implantación da educación secundaria o rogatoria, o bacharelato e a formación profesional específica.

He intentando entenderla alguna vez. No he sido capaz ninguna. La firma Celso Curras.

–

Published by Fernando Santamaría Lozano

Barely a life, no bio.

Leave a Reply

Discover more from Un blog sobre asuntos varios

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading