| from: | Fernando Santamaria Lozano<fernando.santamaria.lozano@gmail.com> | ||
| to: | maria.kamara@icc-cpi.int | ||
| date: | Sep 3, 2024, 1:41 PM | ||
| subject: | Fwd: Denuncia por un delito de odio al Partido Popular de Galicia (1) | ||
| mailed-by: | gmail.com |
I’d like to present a denounce at the European Criminal Court against the Galician People’s Party. I can’t contact the Court here, in Santiago.
As you can see, I’ve already tried to get my denounce considered at other places, spent lots of time, sleepless nights in that. No one answer here, in Spain. Nor even showy gubernamental webs about hate crimes. My denounce would have personal part and a collective, political part.
This first mail deals with the personal part, my bio. It’s in Galician language, sure you can get it translated and, as you said by phone, make the appropriate guys to read it.
———- Mensaje reenviado ———
De: Fernando Santamaria Lozano <fernando.santamaria.lozano@gmail.com>
Fecha: El dom, 1 sept 2024 a las 20:08
Asunto: Denuncia por un delito de odio al Partido Popular de Galicia (1)
Para: <denunciamci@gmail.com>
i) Mi situación en Santiago de Compostela la expongo en parte en este correo a Dña. Eva María Castro Caridad, catedrática de Literatura Latina en la Universidad de Santiago de Compostela:
Fernando Santamaria Lozano <fernando.santamaria.lozano@gmail.com> |
to eva.castro![]() |
Ola, Eva. Son Fernando Santamaría, ao mellor te lembras de min, coincidimos un tempo na facultade de filoloxia, coido que ti eras un ano ou dous mais nova.
Xa sabes que fun profesor uns dez anos no ÍES núm. 1 de Ordes.
E unha historia supercomplicada. Estou a revisa-la co meu psiquiatra, Xesus Gómez-Trigo Baldominos, da Clínica Compostelana.
Eu nunca tiven, supoño que será público, un título real de funcionario. Foi un descubremento recente. Os meus compañeiros dixeronme que aprobara “sen praza”. Xa sabes cómo son. Pareceume unha irregularidade administrativa. Que e “aprobar sen praza”? Unha compañera do instituto de Arzua dixome que falara, era o ano 1983, co inspector de Bachalerato Mauricio Maissa Casenove, que atendía cousas desas. Fun. Caille ben. Dixome que asistira ao reparto de prazas en prácticas, asistin, tocoume o instituto Virxe do Mar de Noia, e ao rematar o curso o mesmo inspector aproboume as prácticas, estiven no Xelmirez en expectativa, e finalmente chegoume un perfecto título troquelado, co meu número de rexistro e todos os detalles.
Traballei catro anos en Vigo, catro en Ourense, e para achegarme a Santiago, fixen unha permuta, o meu destino fora o instituto das Adormideras na Coruña, cun profesor de Ordes que quería ir para alá.
No ano 2000, chegara a vila no 1992, coido, fixen na Coruña un curso de formación de equipos directivos baixo a dirección de Celestino Pérez Recarey, que fora profesor meu en ingreso, carto de primaria, no colexio Santa Maria do Mar dos Xesuitas da Coruña. Deume a corazonada de que a documentación do meu centro non correspondía ao que me explicaban. Solicitei en Secretaría que ma entregasen para analiza-la. O director, Xose Rodríguez do Rio, negoume o acceso a ela. “Ti non es profesor, sale, sale de eiqui”, dixo diante de alumnos. Trigo-Baldominos, ao que lle expliquéi todo, dixo que probalemente estaba ao cabo da rua da miña situación irregular. Eu ainda non. A compañera que me incitou a acudir ao inspector Mauricio Maissa formaba parte do claustro do núm. 1 de Ordes. Tivera con ela algún desencontro. O instituto era un desastre e había xente que estaba consternada. Presentéi un escrito ao inspector aignado ao centro en setembro, ano 2000, ao dia seguinte, remitín o mesmo escrito ao Delegado Provincial da Coruña, o señor Almuiña. Teño copia dos dous co selo do rexisto. Prácticamente ipso facto, e nunha seman ou asi, chegou ao centro o inspector médico, Rubén Vidal Cedillo, un dentista, e fixome un informe, un expediente de xubilacion, repugnante. Non sei se coñeces o estilo entre prepotente e carente de sentido que emprega polo habiyual a Xunta. Eu pedira as baixas ao meu médico de cabecera, Raimundo López Vázquez. Non eran baixas reais. Hai unha por “brote psicótico”, a primeira, que correspondeu a un pa’lla real, outra por “brote psicótico” tamen que fomos a pedir Iolanda e eu ao psiquiatra Xorxe Pérez Pérez, para poder quedar eu na casa cando ela estaba a preparar a oposición, outra por lumbociatalxia, unha doenza que Raimundo dixome que estaba ben porque era indetectable, duas por “depresion” e outra mais, Raimundo dixo que era mellor cambiar, por “depresión reactiva”. Eu falara con Comisions Obreiras e sinalaron que en canto estivese un ano ininterrumpido en activo o contador pasaba a cero. O informe de Cedillo non menciona o contido das miñas clases, nin os escritos sobor os deficits no centro que mandara, fala só de que suspendin a unha rapaza que eu crin todo o curso que era boa e fixo un mal exame, como lin que facia Freud eu falaba sempre dirixindome a alguen, unha historia cunha sustituta onde houbo alomenos outros dous compañeiros implicados, e algúns rapaces, que fumo moito, e que tendo a retórica. Que existía un “sentimento de temor xeralizado hacia don Fernando Santamaria Lozano é simplemente unha infamia”. En novembro, o 21 de novembro, celebrabanse unhas eleccións ao consello escolar ao que habíame presentado. Sí, despois da negativa do director Rodriguez del Río, o expediente basura de Cedillo, di que teño un posicionamento firme no castelán e despectivo respecto ao galego, pero nos escritos falo da falta dun programa temporalizado e presupuestado de normalización lingüística, estaba moi cabreado. Puxeronse en contacto coa miña dona coido, non sei qué lle dirían, levoume enganado ao clinico, a pillar algo para durmir, pecchouse nun despacho co psiquiatra de garda, ainda un MIR, que eu escoitei que dicía que iso él non podía facelo, e despois de media hora, quizais tres cartos, erguin e dixen no corridor, algo así como “Cando vas a deixar de chuparlle a p* a ese gicho.” Ao MIR debeu parecerlle un acto de violencia de xenero, porque chamou a seguridade e tras un intento de huida, nada aparatoso, un paseo, o garda abatiume outra vez dentro, tiraronme ao chan e inxectaronme algo. Un ingreso forzoso, sen a preceptiva orde xudicial. O psiquiatra de garda era o Dr. Silveira, que despois chegou a presidente da sociedade galega de psiquiatria e, como moitos psiquiatras, “therapist” = “The rapist” ten mirada de tolo nalgunhas fotos. Non chegou. Poucos días despois un ex-alumno do centro, Manuel Antonio Calvo, publicou na sección comarcas da Voz de Galicia unha nota describindome en plan Cumbres Borrascosas, cando cheguei ese día, non a lera, meus alumnos mirabanme con sorna, incredulidade. Tentei denuncia-lo, o avogado ao que consultei dixome que “gardarase ben as espaldas” porque todo estaba “entre comiñas”. Celia, a secretaria, cando dixen na sá de profesores que o tal Manuel Antonio Calvo era un esbirro, algo así, dixo “Ten unha muller preciosa”. Pasei polo Equipo de Valoración de Incapacidades, o facultativo dictaminou “enfermidade común”, procede baixa en casos de agudización, pero a valoración final, sen máis explicacións, foinde “Totalmente incapacitado para a súa profesión”. En Fevereiro, o diputado do PSdG Xose Lois Méndez Romeu presentou unha pregunta parlamentaria baseada nese texto, a instancias seguramente, díxome outro avogado, dalguén do grupo socialista de Ordes, unha muller, non lembro o nome. Solicitei novamente unha baixa a Raimundo López Vazquez, o ambente era irrespirabel. En Abril chegoume a xubilación.
De todo isto teño o orixinal físico e posteeino hai pouco nun blog, que fixen a instancia dunha xente coa que falaba de Africa, que tamén deu lugar, xa no dous mil vinte, a un sinfin de episodios.
En 1997 chegou ao centro unha profesora da vila, a señoria Dolores Iglesias Remuiñán, moi querida na vila e nese departamento. Era o momento da transición do antigo BUP ao novo bachalerato, e o Latín reducía considerablemente as súas horas. Só había horas para un profesor, pero a catedratica, Sira García Pintos, ao coller o traslado non amortizou a súa praza. Non sei en calidade de qué chegouy a profesora Iglesias Remuiñán ao centro. A min dixeromnme que como provisional, pero era normal ocultarme a verdade. Quizáis chegou como definitiva, accedeu a praza de Sira, non sei se unha praza de catedrática pode ocupa-la un profesor agregado. Non atopo nada de Iglesias Remuiñán online. Desapareceu a sua pegada dixital. Non estaría de máis que alguén investigase qué ocurriu. Blanquear a incapcidade de Xosé Rodriguez do Río, procurar destino definitivo á profesora Remuiñán, aproveitarse do meu título falso, que eu non sabía que era falso, todo isto creo era a finalidade do meu expediente. Expliqueille isto a Luis Costa Vazquez, que estaba no centro daquela, brindarame certo apoio e esta agora na Universidade de Vigo, escribin a outro profesor de alí para que cho fixese chegar, Ramón Gutierrez Izquierdo, traductor ao castelán e ao galego dos sonetos de Shakespeare, traduccións moi valoradas, que me permitiu colgar os comentarios do seu libro no meu blog, e engadilos as traduccións literais que eu fixera. Xa que o citara, non tiña máis remedio.
Se todo houbese rematado aquí, ainda estaría ben. Pero esto ocurriu no ano 2000 e levo ata hoxe, 2024, case 25 anos sufrindo un acoso selvaxem de rapaces, nenos pequenos, que non tiñan por qué conocerme, e adultos. Non sei se é publico ou non que a min chamanme, empregando o apodo que me puxeron os alumnos de infantil do Rainha Fabiola cando vivin na Vaquería, tiven que mudarme, “O Tolo da Vaquería”, e a miña dona, Yolanda García López, “Iolandita”. O do “Tolo da Vaquería” vai a menos. O de “Iolandita” é insoportabel. Viaxei a Salamanca hai anos para falar co, non lembro agora o nome, o editor de Virxilio en edicións Catedra, para exporlle o caso, pero perdín a concentración, non cheguei a faze-lo.
Hai máis cousas, moitisimas máis. Case todos os psiquiatras que me veron por razóns arbitrarias, as veces simpklesmente froito da violencia da Policía Local, din que na exploración falo do “proxecto curricular que teño paralizado” e da “pregunta parlamentaria”, como se fosen ilusións de tolo, dictaminan que padezo un “delirio de perxuizo no meio profesional” e especialmente o Dr. Jorge Pérez Pérez, que presentou o seu informe ao xuiz Roberto Soto Sola que levou o meu expediente de incapacidade, escribe que estou obsesionado con escolares que me insultan, chamanme “O toro da Vaquería” (sic), non sei se por neglixencia, ou por “gardarse as costas”, e a miña agora ex-muller “Holandita”, tamén sic. En fin, sí, traduxen un par de páxinas en Inglés sobre este fenómeno, ou algo similar corrente en Canadá e algunhas partes de Estados Unidos, o “Gang-Stalking”, o, para empregar un termo máis agresivo, “Praedatory Gang-Stalking”. Pérez di que “na miña obsesión cheguei a entrar en foros de bullying” e “fixen un partido político”, que fixen, pero pedindo permiso ao PNV para empregar os seus estatutos, a Amaia Ibarguen, daquela na Fundación Sabino Arana, é non tiña que ver co bullying, senon co soberanismo, Amaia díxome que lles gostaría ter un interlocutor distinto do BNG e que “Qué desprestixio, ser conselleiro.”
Sobre a omnipresencia dos viciños, pseudo-viciños, non sei da vila de Ordes na miña vida cotidiana, mándoche en outro correio un texto que combina o que escribin no restaurante Rias Baixas e enviei á redacción do nacional.cat, colguei no FB do periodista do Pais, Xosé Manuel Pereiro, e utilicei para preguntar a alcaldesa da cidade Goretti San Martin si o consideraría merecedor dunha entrevista persoal, no formulario rotulado “liña directa co alcalde” na páxina do Concello.
Non sei. Habería que fazer algo en relación con todo isto. A corrupción da delegación de educación da Coruña, polo menos, e a concellería, daquela, no 2000 de Celso Currás, despois, ata agora de todos os seus sucesores; o desprezo pola verdade dos psiquiatras, non sei se a complicidade e con quen; o feito de que bandas de persoas alleas a cidade campen as súas anchas polas rúas da capital de Galiza.
Quizáis non debería, é un pouco unha mezcla desordeada de distintas cousas, algunhas, non moitas erradas, pero poñoche eiquí o meu blog:
Gostaríame falar contigo disto, espero ter estimulantes, despois de 35 anos de neurolépticos, desenvolvín unha xinecomastia (moderada) aos 40 anos, os necesito para non estar “vexetal”.
Eu penso que a comunidade autónoma galega precisa un cambio radical. E non, non creo, que o procedemento electoral fixado na LOREG de 1985, reescribindo o Real Decreto de 1977, preconstitucional, redactado a toda presa para dar algún marco as eleccións en que foi elexido Adolfo Suárez, e que prescribe, tras o reconto nas mesas a destrucción das papeletas sexa garantista, como di Bolaño. Mantiven correspondencia sobre isto co profesor Philip B. Stark, da Universidade de Berkeley, California, que me facilitou bibliogafía que traduzo como poido no blog, e que insiste en que sin voto en papel, conservado a través dunha cadea de custodia segura, os adiantos cibernéticos son “aceite de serpente”, a “seguridade física” precede e é o primeiro requisito da “seguridade cibernético”. Gostaríame ver a Stark en Galiza, ou no reino.
En fin, mandoche agora ese correo, con testemuñas sobor os viciños (aparentemente) de Ordes.
Gostaríame falar contigo disto. Escríbeme eiquí, o chámame ao 608 33 73 13.
Grazas.
La respuesta de la profesora Castro Caridad fue la suguiente:
| CASTRO CARIDAD EVA MARIA | Thu, Aug 29, 9:45 AM (2 days ago) | ||
to me![]() | |||
Hola, Fernando: me acuerdo perfectamente de ti, cuando éramos estudiantes y de la época, mucho más tarde, en que venías por la Facultad y era directora de Departamento y me intentaron endosar el marrón.
Yo, que he sido una peleona de derechas contra la hipocresía y corrupción administrativa y política, estoy fuera de combate por cuestiones graves de salud. En estos momentos estoy débil y soy de muy poca ayuda. Se suponía que en octubre estaría ya recuperada, pero una complicación inesperada ha hecho que todo se retrase.
Te comento esto, no como excusa, sino porque, en verdad, en estos momentos no sirvo ni para charlar.
Me comprometo a llamarte, cuando pueda mantener una conversación si agotarme.
Me alegro de tener noticuas tuyas y comprobar que ha vuelto tu espíritu combativo.
Cordialmente,
Eva
Eva Mª Castro Caridad
Catedrática de Filología Latina
Universidad de Santiago de Compostela
ORCID 0000-0002-5911-2862
https://usc-es.academia.edu/EvaCastroCaridad/CurriculumVitae
https://usc-es.academia.edu/EvaCastroCaridad
e-mail: eva.castro@usc.es
ii. Εl Consejero de Educacion, era el año 2001 gobernaba en Galicia Fraga Iribarne, del que dependia la Delegacion Provincial de A Coruña que inicio ese expediente demencial, era el Sr. Don Celso Curras Fernandez.
Desde el 2001 hasta el presente he venido, hemos venido mi esposa y yo, siendo objeto de un acoso continuado, despiadado por parte de niños, y mayores, obstinados en muchos comportamientos de odio, a mi me impiden desde hace años todo contacto social, a mi esposa, profesora titular de Literatura Latina en la Universidad de SAntiago de Compostela, ahora est;a jubilada, niños pequeños y no tan pequeños, le pusieron el mote de “Yolandita“. A mi me repiten esa palabra una docena, dos docenas de veces cada dia, lo que, ademas de alterarme mucho, me genera un verdadero dolor fisico. Se trata verdaeramente de una forma de tortura. Alrededor de mi casa en la rua San Francisco, en Santiago de Compostela, hay tambien diariamente un rudo alucinante, que me impide trabajar, leer, realizar practicamente cualquier actividad intelectual. Niños tambien, muchos, y adultos, señoras, toda una multitud.
Copio de mi agenda incidentes recientes con la fecha y la hora?
a. 22 de agosto de 2024
5: 45 pm: Alguien con niños en frente de mi portal me dice serio : “Deberías dejarlo!” – No me acuerdo en qué me ocupaba exactamente ese día, tall vez en un alocado prpyecto de promover un cambio en los procedimientos electorales de España, no sé si saben que, a pesar de la opinión generalizada de que el nuestro es un sistema “garantista”, el marco de todas nuestras elecciones, cuenta de votos por Juntas de Jueces, destrucción de los votos en papel inmediatmente después de su recogida en las actas de las mesas, lo que vuelve los resultados inauditables, deriva directamente del sistema franquista, y es una excepción en todos los países de Europa. Reino Unido, Bélgica, Países Bajos, Finlandia Eslovenia … conservan todos unos dos años los votos en papel, para que sea posible auditar los resultados.
– Por la mañana en la Oficina de Expedición de Documentación para el peregrino, creo entender que me dan signos de que es allí donde los peregrinos tienen noticia de ese eslogan, “Yolandita”. Porque sí, también extranjeros de toda índole repiten la palabra.
– Toda la mañana, gente por la calle que que murmura como para sí, al oírme, o lo que sea: “Está en una crisis psicótica!” Es decir, parece que mi estado mental se encargan de evaluarlo en Santiago de Compostela los transeuntes.
– Un tipo apellidado Porto, hijo de un conocido alcalde de ulraderecha en la ciudad (hace 2 o 3 años, después de mi ingreso e la FUNGA, una historia respevto a la que podría, pero no voy a entrar en detalles: “Te vamos a internar, ya vamos dando pasiños”. No sé, tal vez dijo “para siempre”.
– A las 7 pm: ” … preservativos”, bueno, mi sexualidad, cualquier relación con muchachas es objeto de mofa, y mutilada desde el año 2000, probablemente
– A las 8 pm: “Le gustan las negras”, chateé por WhatsApp con una gente de Ghana, lo que generó un interminable episodio de ataques, más esloganes … incluso medió, me parece, una intrusión en mi ordenador. (Tenía una foto que había sacado de una videocall en el Ipad, apareció manipulada en mi teléfono … me hicieron un sin fín de observaciones sobre ella … que si había un dedo blanco en su boca, que si era del dueño de su burdel. No me había fijado en el detalle en la foto origina. Me lo hicieron notar desde la calle.
– A las 8: 30 pm, una voz de chica, entre provocativa e irónica: “Quiere espacio!”, otra vez algo sobre mi sexualidad.
– A las 8: 45: “Lo intentaste, Fetnando!”, como conmiserativamente.
b. 23 de agosto de 2024
– A las 12:30: “Vai fazer un dano de carallo!”, quizás otra alusión a mis obsesiones políticas.
– Tb. a las 12:30: Digo por la ventana, aludiendo a este tipo de conducta por escolares: “Todos los profesores de Ordes (la localidad en la que estaba emplazado el instituto de Bachillerato, el num. 1 de Ordes, de l que fuí expulsado, por el Conselleiro de Fraga Currás) viven en Santiago…” Alguien dice: “Te estamos grabando, Fernando”.
– A las 9:15 pm: Un pitido intermitente de gaita de esas baratas que compran a veces a los niños como durante unos 5 minutos
– Por la mañana, otra vez, bandadas de personas susurando “Ten unha crise psicótica” Cuando basta llamar a la Policía Nacional o al IMELGA (Instituto de Medicina Legal de Galicia”), para solicitar mi evaluación.
c. 24 de agosto de 2024
– A las 14:00: No sé qué de un pitillo – amenaza de amianto. No sé, encontré varios en la encimera de mi cocina, no recordaba haberlos dejado allí. Me los fumé igual. En general no fumo, pero tengo recaídas en que soy un fumador compulsivo. Por cierto: aparecieron cambiadas en mi teléfono móvil, las guardaba en la solapa interior de la funda, las tarjetas de R -del Iphone y del Ipad-y en vez de ellas, otras de Movistar. Pudo entrar alguién en mi casa?
d. Martes 27 de agosto de 2024
– A las 12:18: “Estás empezando a vivir en Santiago!”, Me lo repiten mucho.
– A las 12: 29: “Pon otra vez “Arthur McBride”, una canciób del disco “Good as I been to you” de Bob Dylan, que en efecto gabía piesto poco antes.
– A las 12:32: “Este non pode ser Fernando!”, otra cosa que me repiten. Qué quiere decir? Que he cambiado mucho dese mis tiempos de profesor en Odes? También es una frase habitual.
d. Miércoles 28 de agosto de 2024
– 9:17: “No puedes hacer nada!” No sé si aluden a que sus comportamientos son indetectables, o aque, efectivamente, me impiden cualquier actividad.
– A las 7:35 . “A este hai que axudalo!”, otra vez conmiserativamente. Este tema de la “ayuda”, también se repite.
En fin, hoy mismo, 31 de agosto de 2024, voces interminables repitiendo en innumeras frases sin sentido el nombre de “Borja Verea (Fraíz”), presidente del Partido Popular (de Galicia) en la ciudad de Santiago de Compostela, y diputado por el grupo Popular en la capital de Galicia. Había escrito en su FB algo de mi historia, y un par de ideas políticas. En lugar de contestrame, su siguiente post fue una foto de un mar en calme con el sub-título “Beleza”. Denuncié su pérfil en FB por incitación al odio.
En fín,. también escrbí algo de esto en un formulario, “línea directa con elAlcalde”, para la Alcaldesa de la ciudad, la Sra. Goretti San Martín, solicando, si le parecía oprtuno una entrevista. No me contestó. En su FB aparecieron, en cambio, 2 publicaciones sobre el ruido que hacían los peregrinos en el casco viejo. La Sra. San Martín pertenece al BNG, el Bloque Nacioanlista Gallego.
iii) Hace nada, me lo sugierieron también personas que pasaban por la calle del Val de Deus, la parte de atrás de mi casa, donde hago lo que puedo para hacer algún trabajo, hice una búsqueda por intenet sobre mi viejo enemigo, Celso Currás Fernández, que ahora tiene 71 años. Es un personaje adorado en la comunidad. Cuenta con una calle en la localidad de Trabada, Lugo, la rr/ Celso Currás; también allí hay un imenso CEIP , 1000, 2000 niños?, con su nombre: CEIP plurilingüe, Celso Currás. Seguí investigando sobre el Sr. Currás. Su curriculum incluye una diplomatura en Psicología y otra en Magisterio. A pesar de ello, consiguó que, aparentemente sin ser licenciado, un tal Xosé Antonio Caride Gómez le dirigiera una tésis, en cuyo tribunal figuró, entre otras personas el pedagogó Felipe Trillo Alonso, antiguo decano de la Facultad de Psicología de la USC. En fín Celso Currás, como quiera que fuere. ha dirigido después varias tésis, ha participado en los tribunales de muchas, a veces de temas que parecen bastante ajenos a su especialidad; es también, a día de hoy, profesor asociado en la Facultad de Psicología y Ciencias de la Educación de la Universidad de Santiago de Compostela. Lo que más me sorprendió es que el Sr. Currás Fernández figura también, en un artículo sobre él de la Voz de Galicia, a proósito de su jubilación, en otra noticia de un colegio de los agustinos en Bizcaia, que celebra su visita allí en esa función, inspector, imagino que de bachillerato, en la ciiudad de Santiago de Compostela. Me parece anómalo: el Sr. Currás no fue nunca profesor de secundaria, un requisito imprescindible, entre otros, para acceder a la funcion inspectora. El puesto de inspector, por supuesto, es vitalicio. El artículo de la Voz de Galicia que alude a su jubilación en el cuerpo de inspectores al cumplir 69 años, es de hace dos.
Hoy por la mañana, al borde yo también de un delito de odio, he intentado denunciarlo en las oficinas de la Policía Nacional aquí en Santiago. Por detentar ilegalmente un puesto para el que no estaba cualificado. No me los permitieron. Me remitieron a las oficinas de la Seguridad Social, donde se había jubilado com ese puesto. Una tontería, las pensiones en España son irrenunciables.
Qué podría hacer? Qué me aconsejan desde su oficina?
Mi dirección de correo es la de arriba: fernando.santamaria.lozano@gmail.com
Tlf.: 608 33 73 13
r/ San Francisco, num. 24, 2º piso.
He mantenido correspondencia con el Profesor Philip B. Stark, del Departamento de la Universidad de Berkeley, sobre este tema del proceso electoral en España. Buena parte de mis coreos con él, bueno, los míos a él se conservan, los que él me dirigió han desaparecido todos de mis dispositivos, ordenadot, móvil, table. Y por supuesto, hoy, ayer, no me acuerdo, voces conmiserativas: “No conoce al profesor Stark”.
Sólo una muestra.
En 2004 fui objeto de un ingreso psiquiatrico forzoso, perpetrado por la Policia Local de Santiago, que me hizo comparecer en uin juicio farsa a pesar de que el psiquiatra que me hicieron ver en mitad de la noche, yo estaba en sus calabozos, había dictaminado en su informe, pequeñas dósis de medicación y marcado, temgo el original del parte. con una X la casilla de “tratamiento ambulatorio”.
En 2009, fui objeto de una Incapacidad Parcial por … dudar de los resultados elctorales del Sr. Alberto Nuñez Feijoo con ocasión de su primera mayoría absoluta aquí en Galicia. Los resultados provisonales le daban la victoria por escaso margen, 1 o 2 escaños, la prensa aludía a que aún faltaban por escrutar unos 300.000 votos por correo. A pesar de esto, Touriño y Anxo Quintana, dimitieron al poco de darse a conocer esos resultados. Me extrañó. Lo comenté en varios sitios. Alguién le dijo a mi mujer que “estaba mal”. “tenía un delirio”. Muy asustada, acudió al Juzgado para solicitar mi ingreso. El informe en el que se basa el juez para dictaminar mi sentencia de “Incapacidad Parcial” proviene del Dr. Jorge Pérez Pérez, un médico psiquiatra que ejerce en Santiago de Compstela y tiene un fuerte acento mexicano, siempre me he preguntado si vino a la ciudad a estudiar o estudió en México y convalidó a aquí su sitio. Dice entre otras cosas que sufro un “delirio de perjuicio en mi medio laboral” y que tengo alucinaciones con escolares que llaman a mi esposa “Holandita”.

